Hipoteza Riemannahipoteza dotycząca funkcji dzeta Riemanna. Hipoteza ta mówi, że wszystkie nietrywialne – tj. nierzeczywistemiejsca zerowe tej funkcji mają część rzeczywistą równą [1]. Podał ją niemiecki matematyk Bernhard Riemann w 1859 roku[2]

Wykres funkcji dzeta Riemanna dla x > 1
Wykres części rzeczywistej i urojonej funkcji dzeta Riemanna dla s = 0,5 + i * t
Odcinek podkastu Nauka XXI wieku

Hipoteza Riemanna pozostaje jednym z największych nierozwiązanych problemów w matematyce. Ma ona duże znaczenie dla teorii liczb, statystyki i fizyki. Jest ósmym problemem na liście problemów Hilberta. Jest też jednym z problemów milenijnych, ogłoszonych w 2000 roku przez Instytut Matematyczny Claya[3], który ufundował nagrodę w wysokości miliona dolarów za podanie dowodu lub obalenie tej hipotezy.

Sformułowanie hipotezy

edytuj

Dla liczb zespolonych   spełniających warunek   funkcja dzeta określona jest wzorem:

 

Funkcja ta daje się jednoznacznie przedłużyć analitycznie na całą płaszczyznę zespoloną, nie licząc punktu  , gdzie funkcja przechodzi w rozbieżny szereg harmoniczny. Wtedy funkcja dzeta spełnia równanie funkcyjne:

 

gdzie   reprezentuje funkcję gamma. Dzięki temu rozszerzeniu funkcja dzeta ma trywialne miejsca zerowe dla  , wynikające z zerowania się funkcji sinus.
(Uwaga: dla   stosuje się pierwotną postać szeregu zbieżnego w tym przypadku do od lat znanych wartości (różnych od zera) pokazanych choćby przez Eulera).
Hipoteza Riemanna mówi, że wszystkie pozostałe miejsca zerowe znajdują się na prostej  , zwanej prostą krytyczną. G.H. Hardy oraz J.E. Littlewood udowodnili, że istnieje nieskończenie wiele miejsc zerowych funkcji dzeta na prostej krytycznej. Zostało również udowodnione, że przynajmniej 40% miejsc zerowych leży na prostej krytycznej (Conrey, 1989).

Hipoteza Riemanna a teoria liczb

edytuj

Prawdziwość hipotezy Riemanna pozwalałaby na wzmocnienie pewnych nierówności dotyczących liczb pierwszych oraz równości asymptotycznych. Okazuje się na przykład, że hipoteza Riemanna jest równoważna poniższej równości (π(n) to liczba liczb pierwszych w przedziale od 1 do n), będącej wzmocnieniem twierdzenia o liczbach pierwszych:

 

gdzie   oznacza resztę z logarytmu całkowego, a do zapisu użyto tzw. dużego O.

Przypisy

edytuj
  1. Riemanna hipoteza, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-09-14].
  2. Bernhard Riemann: Über die Anzahl der Primzahlen unter einer gegebenen Größe. (19. Oktober 1859). In: Monatsberichte der Königlichen Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin. 1860, S. 671–680.
  3. Millennium problems, na stronie claymath.org (ang.).

Linki zewnętrzne

edytuj
Polskojęzyczne

  Nagrania na YouTube [dostęp 2025-05-12]:

Anglojęzyczne

📚 Artikel Terkait di Wikipedia

Silnia

równoważności p d e Ciągi liczbowe Kontrola autorytatywna (integer-valued function): GND: 4153607-1 Encyklopedie internetowe: PWN: 3975225 Britannica: topic/factorial

Problem zanikających gradientów

Problem zanikających gradientów – problem dużych różnic w wielkościach gradientów pomiędzy wcześniejszymi i późniejszymi warstwami występujący podczas

Problem bazylejski

Problem bazylejski – zagadnienie w analizie matematycznej, konkretniej w jej podstawowym dziale, czyli analizie rzeczywistej. Polega on na obliczeniu

Szpak (zwyczajny)

Academy of Sciences”. 94 (16), s. 8618–8621, 1997.  Gwinner, Helga. The function of green plants in nests of European Starlings (Sturnus vulgaris). „Behaviour”

Rewolucja naukowo-techniczna

historyk nauki. Użył go po raz pierwszy w 1939 roku w pracy pt. „The Social Function of Science” („Społeczna funkcja nauki”). rewolucja przemysłowa rewolucja

Statystyka odpornościowa

punkt załamania (ang. breakdown point) i funkcja wpływu (ang. influence function), opisane dalej. Spora część odpornych metod statystycznych zastępuje rozkład

Nierozwiązane problemy w matematyce

Rozwiązanie dla 7 punktów zostało znalezione w 2007 roku. (problem przesunięcia sofy) Problem dotyczy znalezienia kształtu sofy o jak największym polu A

Funkcja anonimowa

immediately-invoked function expression) dobrze to ilustrują: (function(){ ... }()) i (function(){ ... })() Skracając zapis „function(){ ... }” przez f