Schemat desmosomów

Desmosomy (ang. macula adherens, łac. maculae adherentes) – połączenie międzykomórkowe ściśle łączące sąsiednie komórki ze sobą na zasadzie zatrzasków za pośrednictwem filamentów pośrednich. W połączeniu tym uczestniczą białka adhezyjne należące do kadheryn (desmogleiny i desmokoliny), cytoplazmatyczna płytka łącząca (desmoplakina) oraz filamenty pośrednie[1]. Odległość pomiędzy błonami komórkowymi sąsiednich komórek w obrębie desmosomu może wynosić od ok. 20 nm[2] do ok. 50 nm[3]. Są szczególnie liczne w tkankach poddawanych stresowi mechanicznemu jak mięsień sercowy (występują tu filamenty desminowe) i tkanki nabłonkowe (filamenty keratynowe, tzw. tonofilamenty)[1][4].

W przypadku pęcherzycy zwykłej, autoimmunologicznej choroby, organizm wytwarza przeciwciała skierowane przeciw jednej z desmoglein w desmosomach, co skutkuje utratą właściwości przylegania komórki do komórki, wyciekiem płynu do rozluźnonego nabłonka i pojawianiem się pęcherzy na skórze[5].

Półdesmosomy (hemidesmosomy), przypominające połowę desmosomu (choć jej nie stanowią[6][7]), łączą komórki z błoną podstawną.

Przypisy

edytuj
  1. a b Gerald Karp: Cell and Molecular Biology. Concepts and Experiments. Wiley, 2010. ISBN 978-0-470-48337-4.
  2. David Garrod, Martyn Chidgey. Desmosome structure, composition and function. „Biochimica et Biophysica Acta”. 1778 (3), s. 572–587, 2008. Elsevier. DOI: 10.1016/j.bbamem.2007.07.014. 
  3. Wojciech Sawicki: Histologia. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005, s. 101. ISBN 83-200-3127-3.
  4. Bruce Alberts: Molecular Biology of the Cell. 2015, s. 1046. ISBN 978-0-8153-4432-2.
  5. Harvey Lodish, Arnold Berk, Paul Matsudaira, Chris A. Kaiser, Monty Krieger, Matthew P. Scott, Lawrence Zipursky, James Darnell: Molecular Cell Biology. New York: W. H. Freeman, 2003, s. 206. ISBN 978-0716743668.
  6. Benjamin Lewin, Lynne Cassimeris, Vishwanath R. Lingappa, George Plopper: Cells. Jones and Bartlett Publishers, 2007, s. 686. ISBN 978-0-7637-3905-8.
  7. J. C. Jones, K. M. Yokoo, R. D. Goldman. Is the hemidesmosome a half desmosome? An immunological comparison of mammalian desmosomes and hemidesmosomes. „Cell Motility and the Cytoskeleton”. 6 (6), s. 560–569, 1986. 

📚 Artikel Terkait di Wikipedia

Słońce

[dostęp 2014-07-25]. C.J. Lada. Stellar multiplicity and the initial mass function: Most stars are single. „Astrophysical Journal Letters”. 640 (1), s. L63–L66

Kwas askorbinowy

 Mathers John C.J.C., MarioM. Siervo MarioM., Effect of vitamin C on endothelial function in health and disease: A systematic review and meta-analysis of randomised

Ryż czarny

anthocyanins induce inhibition of cholesterol absorption in vitro, „Food & Function”, 4 (11), 2013, s. 1602–8, DOI: 10.1039/c3fo60196j, PMID: 24056583 . Food

Mikrolistki

 Srividya N.N., Nutrient composition, oxalate content and nutritional ranking of ten culinary microgreens, „Journal of Food Composition and Analysis”, 91, 2020

Choroba Alzheimera

PMID: 18569251.  Frank EM. Effect of Alzheimer’s disease on communication function. „J S C Med Assoc”. 90 (9), s. 417–423, 09 1994. PMID: 7967534.  Volicer

Wysepki Langerhansa

inni, Islet Cannabinoid Receptors: Cellular Distribution and Biological Function, „Pancreas”, 42 (7), 2013, s. 1085–1092, DOI: 10.1097/MPA.0b013e31828fd32d

Herbata

Oh SO. Inhibitory effects of caffeine on hippocampal neurogenesis and function.. „Biochemical and biophysical research communications”. 4 (356), s. 976–80

Fosforylacja oksydacyjna

310 (Pt 2), s. 379–382, 1995. PMID: 7654171.  Mathews FS. The structure, function and evolution of cytochromes. „Prog. Biophys. Mol. Biol.”. 45 (1), s. 1–56