Bezzałogowy pojazd naziemny 📖 Wikipedia

Nie mylić z: samochodem autonomicznym.

Bezzałogowy pojazd naziemny (ang. unmanned ground vehicle, UGV), określany także jako bezzałogowa platforma lądowa, to pojazd bez człowieka na pokładzie poruszający się po gruncie^[1][2]. UGV mogą być używane w wielu zastosowaniach, w których obecność człowieka na pokładzie byłaby niewygodna, niebezpieczna, zbyt kosztowna albo niemożliwa. Zwykle pojazd ma czujniki do obserwacji otoczenia i albo samodzielnie steruje swoim zachowaniem, albo jest sterowany przez operatora za pośrednictwem teleoperacji^[3].

W polskiej literaturze technicznej i wojskowej stosowane są przede wszystkim nazwy „bezzałogowy pojazd naziemny” oraz „bezzałogowy pojazd lądowy”, przy czym pierwsza z nich częściej pojawia się w publikacjach z zakresu robotyki, autonomii i planowania ruchu, a druga w opracowaniach wojskowych i logistycznych^[4][5]. Spotykane jest również określenie „bezzałogowa platforma lądowa”, jednak bywa ono używane raczej w odniesieniu do konkretnych platform konstrukcyjnych lub pojazdów specjalnych niż jako jedyny ogólny odpowiednik całej klasy UGV^[6]. W nowszych materiałach popularyzujących i wdrożeniowych pojawia się także forma „bezzałogowy pojazd naziemny” jako część szerszej rodziny pojazdów bezzałogowych obejmującej także konstrukcje nawodne i latające^[7].

UGV są lądowym odpowiednikiem bezzałogowych statków powietrznych, bezzałogowych pojazdów podwodnych i bezzałogowych pojazdów nawodnych. Roboty bezzałogowe są używane w działaniach wojennych^[8], ale również w zastosowaniach cywilnych i komercyjnych^[9].

W 1904 hiszpański inżynier Leonardo Torres Quevedo rozwijał system sterowania radiowego, który nazwał Telekino(inne języki). Jako formę pierwszego testu wybrał trójkołowy pojazd lądowy (trójkołowiec), osiągający efektywny zasięg 20–30 metrów. Był to pierwszy znany przykład bezzałogowego pojazdu naziemnego^[10][11].

Pierwszymi prototypami wybuchowych dronów-robotów były francuskie „torpedy lądowe” Aubriot-Gabet, opracowane we Francji w 1915 roku, oraz Crocodile Schneider-Creusot. Dwadzieścia egzemplarzy wprowadzono do służby w 2 Armii Francuskiej(inne języki) w lipcu 1915^[12][13].

W działającym zdalnie samochodzie opisanym w październikowym numerze magazynu World Wide Wireless z 1921 roku, wydawanego przez RCA, zastosowano sterowanie radiowe. Zakładano, że technologię tę będzie można dostosować do czołgów^[14]. W latach 30. Związek Radziecki opracował teletank, niewielki czołg uzbrojony w karabin maszynowy. Był sterowany radiowo z innego czołgu i użyto go m.in. podczas wojny zimowej (1939–1940) oraz na początku wojny II wojny światowej po rozpoczęciu operacji „Barbarossa”. W czasie II wojny światowej Brytyjczycy opracowali w 1941 radiowo sterowaną wersję czołgu piechoty Matilda II, znaną jako „Black Prince”, przewidzianą do prowokowania ukrytych dział przeciwpancernych do otwarcia ognia albo do misji wyburzeniowych. Zamówienie na 60 pojazdów anulowano z uwagi na koszty przeróbki przekładni na typ Wilsona^[15].

Od 1942 roku niemiecki Wehrmacht używał Goliatha do zdalnie sterowanych prac wyburzeniowych. Goliath był pojazdem gąsienicowym przenoszącym 60 kg ładunku wybuchowego i kierowanym przewodem sterującym. Wzorowano go na miniaturowym francuskim pojeździe gąsienicowym zdobytym po klęsce Francji w 1940 roku. Ze względu na koszt, niską prędkość, zależność od przewodu sterującego i słabą ochronę przed bronią Goliath nie był uznawany za udaną konstrukcję.

Pierwszy duży program rozwoju mobilnego robota, nazwany Shakey(inne języki), powstał w latach 60. jako badanie prowadzone dla amerykańskiej Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA). Shakey był platformą kołową wyposażoną w kamerę telewizyjną, czujniki i komputer, które wspomagały go w wykonywaniu zadań, takich jak podnoszenie drewnianych klocków i umieszczanie ich w określonych miejscach zgodnie z poleceniami^[16]. DARPA rozwijała następnie kolejne serie autonomicznych i półautonomicznych robotów naziemnych, często wspólnie z armią Stanów Zjednoczonych. W ramach programu Strategic Computing Initiative prowadzonego w latach 1983–1993 DARPA zademonstrowała około 1985 roku Autonomous Land Vehicle (ALV), pierwszy UGV zdolny do całkowicie autonomicznej nawigacji po drogach i poza nimi z użytecznymi prędkościami^[17][18].

Znaczenie UGV wzrosło po pełnoskalowej rosyjskiej inwazji na Ukrainę oraz gwałtownym wzroście użycia bezzałogowych statków powietrznych. 29 marca 2024, w trakcie walk koło Berdyczi, rosyjskie siły miały użyć uzbrojonych w AGS-17 UGV do bezpośredniego natarcia na pozycje przeciwnika; wydarzenie to opisywano jako pierwsze odnotowane użycie UGV do bezpośredniego szturmu na linii frontu^[19][20]. W lipcu 2025 3. Samodzielna Brygada Szturmowa podała, że podczas operacji w obwodzie charkowskim rosyjscy żołnierze poddali się po ataku prowadzonym wyłącznie przez drony powietrzne i naziemne, co brygada określiła jako precedens tego rodzaju^[21][22]. 22 grudnia 2025 ta sama formacja informowała, że ukraiński UGV Droid TW 12.7 uzbrojony w karabin maszynowy kalibru .50 utrzymywał pozycję przez 45 dni, będąc sterowany zdalnie lub z wykorzystaniem funkcji AI, bez bezpośredniego wsparcia piechoty^[23].

UGV zazwyczaj obejmują: platformę pojazdu, sensory, systemy sterowania, interfejs naprowadzania, łącza komunikacyjne oraz elementy integracji systemów^[3].

Platformą może być samochód, ciężarówka, pojazd terenowy lub inna konstrukcja, obejmująca układ lokomocji, czujniki i źródło zasilania. Typowymi formami lokomocji są gąsienice, koła i nogi. Platforma może mieć konstrukcję przegubową i może być łączona z innymi modułami^[3][24]. Źródłami energii mogą być silniki spalinowe, akumulatory lub wodór^[25].

Sensory tworzą model otoczenia, pokazując inne pojazdy, pieszych i przeszkody. Lokalizują one także pojazd na trasie nawigacyjnej. Do stosowanych czujników należą m.in. kompasy, odometry, inklinometry, żyroskopy, kamery, dalmierze laserowe i ultradźwiękowe, odbiorniki GPS oraz technika podczerwieni^[3][26].

Bezzałogowe pojazdy naziemne są zazwyczaj uznawane za zdalnie sterowane albo autonomiczne, chociaż sterowanie nadzorcze stanowi połączenie pracy autonomicznej i zdalnej^[27].

Zdalnie sterowany UGV jest kontrolowany przez operatora. Operator podejmuje decyzje na podstawie bezpośredniej obserwacji wzrokowej albo danych z czujników, takich jak kamery. Podstawowym przykładem działania zdalnego jest zdalnie sterowany samochód-zabawka.

Autonomiczny UGV (AGV) jest robotem autonomicznym(inne języki), w którym część lub całość funkcji operatora przejmują algorytmy sterowania i techniki sztucznej inteligencji. Pojazd wykorzystuje dane z sensorów do percepcji otoczenia, lokalizacji, nawigacji, planowania trasy i podejmowania decyzji, co może ograniczać potrzebę stałego nadzoru człowieka^[28][29].

Pojazd autonomiczny musi mieć zdolność do:

• nawigacji na podstawie map lub innych reprezentacji środowiska, umożliwiających wybór trasy od punktu początkowego do celu,
• wykrywania obiektów i przeszkód, takich jak ludzie, pojazdy i elementy otoczenia,
• przemieszczania się między punktami pośrednimi bez bezpośredniej pomocy człowieka,
• unikania kolizji i bezpiecznego dotarcia do celu^[30][29].

Robot może być także wyposażony w mechanizmy uczenia maszynowego, które pozwalają mu uczyć się na podstawie danych i interakcji ze środowiskiem, dostosowywać strategie działania do dynamicznych i niepewnych warunków oraz podejmować decyzje w czasie rzeczywistym^[31][32].

W przypadku systemów autonomicznych ich projektowanie i rozwój powinny być zgodne z podstawowymi zasadami etycznymi, w tym z zasadą zapobiegania szkodom i zapewnienia odpowiedniego nadzoru nad działaniem systemu^[33].

Uzbrojone maszyny autonomiczne muszą rozróżniać między kombatantami a cywilami. Jest to szczególnie ważne w konfliktach, w których walczący celowo podszywają się pod cywilów, aby uniknąć wykrycia. Nawet bardzo dokładne, ale niedoskonałe systemy mogą powodować niedopuszczalne straty wśród ludności cywilnej^[25].

Interfejs między maszyną a operatorem może obejmować joystick, oprogramowanie autonomiczne albo polecenia głosowe^[3].

Komunikacja między UGV a stacją sterowania może odbywać się przez radio lub światłowód. Może obejmować także komunikację z innymi maszynami i robotami^[3].

Różne elementy sprzętowe i programowe muszą współdziałać, aby wytworzyć pożądany efekt^[3][34].

W 2025 roku stosowano szeroką gamę UGV. Zwykle zastępują one człowieka w sytuacjach niebezpiecznych, takich jak obsługa materiałów wybuchowych i użycie pojazdów do rozbrajania bomb, gdy potrzebna jest dodatkowa siła albo mniejsze rozmiary, albo tam, gdzie człowiek nie może wejść bezpiecznie. Zastosowania wojskowe obejmują obserwację, rozpoznanie i wykrywanie celów^[27]. UGV są używane także w rolnictwie, górnictwie i budownictwie^[9]. Mogą być przydatne również w działaniach logistycznych na lądzie i na morzu^[35].

UGV rozwija się również z myślą o operacjach pokojowych, naziemnym dozorze, służbie na bramach i punktach kontrolnych, obecności patrolowej na ulicach miast oraz wspieraniu akcji policyjnych i wojskowych w terenie zurbanizowanym. UGV mogą „przyjąć pierwszy ogień” przeciwnika, ograniczając straty wśród żołnierzy i funkcjonariuszy^[36]. Ponadto są wykorzystywane w akcjach ratowniczych i odzyskiwania, m.in. do poszukiwania ocalałych po atakach z 11 września na terenie Ground Zero^[37]. W Hongkongu lotnisko wykorzystuje autonomiczne pojazdy patrolowe i inne bezzałogowe pojazdy do zadań operacyjnych i ochronnych^[38][39].

NASA wykorzystała UGV m.in. w programie Mars Exploration Rover, obejmującym dwa łaziki: Spirit i Opportunity. Oba działały znacznie dłużej niż zakładano^[40]. Curiosity wylądował na Marsie 6 sierpnia 2012 i pozostaje aktywny w ramach przedłużonej misji^[41][42].

Cywilne zastosowania obejmują automatyzację procesów w środowiskach produkcyjnych^[43]. UGV pełniły także rolę autonomicznych przewodników w Carnegie Museum of Natural History i podczas Expo.02 w Szwajcarii^[3].

UGV są jednym z typów robotów rolniczych. Bezzałogowe ciągniki mogą pracować przez całą dobę, co pomaga wykorzystać krótkie okna pogodowe w okresie zbiorów. UGV używa się do oprysku i przerzedzania upraw^[44]. Mogą także monitorować stan upraw i zwierząt hodowlanych^[45].

W środowisku produkcyjnym UGV są używane do transportu materiałów^[46].Firmy z branż AGD czy motoryzacji używają ich do transportu ładunków pomiędzy halami w formie autonomicznych pociągów logistycznych^[47]. Firmy z sektora lotniczego wykorzystują takie pojazdy do precyzyjnego pozycjonowania i przemieszczania ciężkich, wielkogabarytowych elementów między stanowiskami produkcyjnymi, co może być szybsze niż użycie dużych suwnic i pozwala ograniczyć narażenie ludzi na niebezpieczeństwo^[48].

UGV mogą być używane do przejazdu przez tunele kopalniane i ich mapowania^[49]. Łącząc radar, laser i sensory wizyjne, UGV są rozwijane również do trójwymiarowego mapowania powierzchni skalnych w kopalniach odkrywkowych^[50].

W systemach zarządzania magazynem UGV mają wiele zastosowań: od przenoszenia towarów przez autonomiczne wózki widłowe i przenośniki po skanowanie stanów magazynowych i inwentaryzację^[51][52]. Pojazdy AGV są szeroko używane w magazynach do obsługi towarów niebezpiecznych dla ludzi, np. żrących lub łatwopalnych, albo wymagających specjalnego postępowania, np. przejazdu przez mroźnie^[53].

UGV są używane w wielu sytuacjach kryzysowych, w tym w miejskich działaniach poszukiwawczo-ratowniczych, gaszeniu pożarów i reagowaniu na zagrożenia nuklearne^[37]. Po awarii elektrowni jądrowej Fukushima Daiichi w 2011 w Japonii używano UGV do mapowania i oceny stanu konstrukcji w strefach o promieniowaniu zbyt wysokim, by dopuścić obecność człowieka^[54].

Wykorzystanie UGV przez siły zbrojne uratowało wiele istnień. Zastosowania obejmują usuwanie materiałów wybuchowych, takich jak miny lądowe, przenoszenie ciężkich przedmiotów oraz naprawę warunków terenowych pod ostrzałem przeciwnika^[27]. Liczba robotów używanych w Iraku wzrosła z 150 w 2004 do 5000 w 2005, kiedy to rozbroiły ponad 1000 przydrożnych bomb pod koniec tego roku^[55]. Do 2013 armia amerykańska kupiła 7000 takich maszyn, z których 750 zostało zniszczonych^[56]. Amerykańskie wojsko rozwija UGV jako uzbrojone roboty wyposażone w karabiny maszynowe i granatniki, które mogą częściowo zastąpić żołnierzy w walce. Tego rodzaju użycie rodzi jednak problemy etyczne związane z usuwaniem człowieka z pętli decyzyjnej OODA^[57][58].

Coraz bardziej rozpowszechnionym zastosowaniem wojskowym UGV jest także ewakuacja medyczna. W czasie pełnoskalowej wojny rosyjsko-ukraińskiej niektóre ukraińskie jednostki, m.in. 13. Brygada „Chartia”, 118. Brygada Zmechanizowana i 1. Samodzielny Batalion Medyczny, zaczęły skutecznie używać UGV do ewakuowania rannych żołnierzy ze strefy szarej, czasem pod ogniem dronów lub artylerii, na dystansach sięgających 34 km^[59][60][61].

PIAP HUNTeR – polska, ciężka bezzałogowa platforma lądowa rozwijana przez Sieć Badawcza Łukasiewicz – Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów PIAP. W materiałach producenta jest opisywana jako wysoko mobilna platforma hybrydowa do zadań szybkiego reagowania^[62]. W publicznych prezentacjach wskazywano zastosowania obejmujące obserwację, patrolowanie granic i terenów wojskowych, zadania logistyczne, wsparcie ogniowe lekkiej piechoty oraz osłonę kolumn wojsk zmechanizowanych^[63]. W nowszej konfiguracji robot był prezentowany z napędem hybrydowym, masą około 4 ton, prędkością do 50 km/h, lidarami, kamerami stereowizyjnymi oraz zdalnie sterowanym modułem uzbrojenia ZMU-03^[64]. Na bazie platform HUNTeR i IBIS rozwijany jest także system PIAP MULES do autonomicznych misji logistycznych, ewakuacji medycznej (CASEVAC) oraz rozpoznania^[65].

PAWO (Platforma Autonomiczna Wsparcia Operacyjnego) – polski zautomatyzowany bezzałogowy pojazd lądowy rozwijany przez Sieć Badawcza Łukasiewicz – Przemysłowy Instytut Motoryzacji w konsorcjum z Born Electric. Projekt realizowano w latach 2020–2024 w ramach programu badań naukowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa^[66]. Według opisu instytutu jest to elektryczny pojazd terenowy zdolny do poruszania się zarówno w trybie zdalnego sterowania, jak i jazdy autonomicznej; dzięki napędowi elektrycznemu charakteryzuje się niskim poziomem hałasu i jest przystosowany do działania w zróżnicowanych warunkach terenowych oraz klimatycznych^[67]. W publicznych prezentacjach wskazywano, że PAWO ma służyć do transportu wyposażenia, dostarczania zaopatrzenia i szeroko rozumianego wsparcia logistycznego służb mundurowych^[68].

Tarantula – mobilny bezzałogowy pojazd rozpoznawczy (MBPR) opracowany przez Sieć Badawcza Łukasiewicz – Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów PIAP dla Wojska Polskiego^[69]. Zgodnie z publicznym opisem ma służyć do prowadzenia rozpoznania w bezpośredniej styczności wojsk, penetracji miejsc niedostępnych dla człowieka, przekazywania danych z sensorów rozpoznawczych przez bezprzewodową transmisję audio i wideo oraz przemieszczania się w zróżnicowanym terenie^[70]. Konstrukcja MBPR ma umożliwiać transport w przedziałach desantowych pojazdów wojskowych oraz przenoszenie przez pojedynczego żołnierza^[69][70]. W 2025 roku zawarto umowę na dostawę 96 takich pojazdów wraz z 10 zestawami obsługowo-naprawczymi, z opcją rozszerzenia zamówienia do 130 sztuk; realizację przewidziano na lata 2026–2027^[69][70].

PIAP IBIS – polski robot mobilny przeznaczony do działań pirotechnicznych i prowadzenia rozpoznania^[71]. Według producenta jest to szybkie UGV poruszające się z prędkością do 10 km/h, wykorzystujące sześciokołową platformę z niezależnym napędem na każde koło. Robot waży ponad 300 kg, a jego manipulator z wysuwnym ramieniem ma zasięg ponad 3 m i pozwala podejmować oraz przenosić ładunki o masie ponad 50 kg^[71]. Zastosowania IBIS obejmują rozpoznanie, neutralizację materiałów niebezpiecznych oraz zadania ratownicze. W 2021 roku pięć robotów PIAP IBIS dostarczono policyjnym technikom bombowym^[71]. W 2024 zaprezentowano też wariant transportowy i ewakuacji medycznej, wyposażony w kosz z mocowaniem noszy i panele systemu MOLLE, przystosowany do przewozu rannych, amunicji i wyposażenia^[72].

PIAP GRYF – polski średni robot pirotechniczny / EOD rozwijany przez Sieć Badawcza Łukasiewicz – Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów PIAP^[73]. Jest przeznaczony do rozpoznania terenu i miejsc trudno dostępnych oraz do neutralizacji zagrożeń pirotechnicznych. W publicznie podawanych parametrach wskazywano masę 48 kg, manipulator o 5 stopniach swobody, możliwość podejmowania ładunków do 15 kg oraz łatwo demontowane koła, które ułatwiają użycie w ciasnych przestrzeniach^[73]. Producent podawał też zdolność pokonywania przeszkód o nachyleniu do 45°^[74]. W 2016 roku Komenda Główna Policji otrzymała kolejne trzy komplety robotów PIAP GRYF, przeznaczonych do rozpoznania i neutralizacji ładunków niebezpiecznych^[75]. W następnych latach robot trafiał również do innych służb i odbiorców zagranicznych, m.in. Straży Granicznej oraz odbiorców w Korei Południowej, Indonezji, Francji, Finlandii i Togo^[76][77][78].

UNL/GOBLIN – polska bezzałogowa platforma lądowa rozwijana przez firmę MACRO-SYSTEM. W raporcie PFR pojazd opisano jako zaawansowany, zdalnie sterowany, bezzałogowy pojazd elektryczny przeznaczony do działań rozpoznawczo-bojowych, transportu, dostarczania amunicji, towarzyszenia małym oddziałom w trudnym terenie oraz zwalczania piechoty i celów lekko opancerzonych na dystansie do 800 m^[79]. Według tego samego źródła masa własna pojazdu wynosi 830 kg, ładowność 300 kg, pojemność akumulatora 27 kWh, czas pracy do 10 godzin, a maksymalna prędkość do 30 km/h^[79]. Wariant rozpoznawczo-bojowy Goblin integrowano ze zdalnie sterowanym modułem uzbrojenia ZMU-05 firmy AREX, wyposażonym w karabin maszynowy M2 kal. 12,7 mm i wyrzutnie granatów dymnych^[80][81]. W dostępnych publicznie materiałach z 2025–2026 Goblin występuje jako konstrukcja prezentowana na targach i w próbach ogniowych^[82][80].

SARGE – pojazd terenowy z napędem na cztery koła wykorzystujący ramę Yamaha Breeze. Jego celem było wyposażenie każdego batalionu piechoty w maksymalnie osiem takich jednostek. SARGE był przeznaczony przede wszystkim do zdalnej obserwacji, wysyłany przed oddział piechoty do sprawdzania potencjalnych zasadzek^[83].

Zbudowany przez General Dynamics Land Systems, Multi-Utility Tactical Transport (MUTT) występuje w wariantach cztero-, sześcio- i ośmiokołowych. Był testowany przez Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych w lipcu 2016, a w listopadzie 2019 wybrano go do programu armii USA Squad Multipurpose Equipment Transport (SMET). GDLS podpisał kontrakt o wartości 162,4 mln dolarów na dostawę 624 UGV do października 2024^[84].

X-2 – średniej wielkości gąsienicowy UGV zbudowany przez Digital Concepts Engineering. Powstał na bazie wcześniejszego autonomicznego systemu robotycznego zaprojektowanego do zastosowań EOD, search and rescue, patroli obwodowych, retransmisji łączności, wykrywania i usuwania min oraz jako lekka platforma uzbrojenia. Pojazd ma długość 1,31 m, masę 300 kg i osiąga prędkość 5 km/h. Pokonuje stoki o nachyleniu do 45° i porusza się w głębokim błocie. Pojazdem steruje się systemem Marionette, używanym także w robotach EOD Wheelbarrow^[85][86].

Warrior jest nowszym modelem PackBota(inne języki), ale ponad pięć razy większym od tej konstrukcji. Może poruszać się z prędkością do 15 mil na godzinę i był pierwszym PackBotem zdolnym do przenoszenia uzbrojenia. Podobnie jak PackBot odgrywa istotną rolę w sprawdzaniu zagrożeń wybuchowych. Może przewozić 68 kg i poruszać się z prędkością 8 mil na godzinę^[87][88].

TerraMax(inne języki) zaprojektowano tak, aby można go było zintegrować z dowolnym taktycznym pojazdem kołowym; system jest całkowicie zintegrowany z hamulcami, układem kierowniczym, silnikiem i przekładnią. Pojazdy wyposażone w ten pakiet zachowują możliwość prowadzenia przez kierowcę. Konstrukcje Oshkosh Defense wyposażone w TerraMax brały udział w DARPA Grand Challenge w 2004 i 2005 oraz DARPA Urban Challenge w 2007^[89][90]. Marine Corps Warfighting Lab wybrało MTVR-y wyposażone w TerraMax do projektu Cargo UGV zapoczątkowanego w 2010, którego zwieńczeniem była demonstracja koncepcji technologicznej dla Office of Naval Research w 2015. Wśród demonstrowanych zastosowań znalazły się m.in. bezzałogowe oczyszczanie tras i ograniczanie liczby żołnierzy potrzebnych do obsługi konwojów transportowych^[91].

THeMIS(inne języki) (Tracked Hybrid Modular Infantry System) to uzbrojony naziemny pojazd-dron przeznaczony głównie do zastosowań wojskowych, budowany przez Milrem Robotics(inne języki) w Estonii. Otwarta architektura daje mu zdolność do wykonywania wielu rodzajów misji. Główne cele obejmują zwiększanie świadomości sytuacyjnej, zapewnianie lepszego rozpoznania i obserwacji na dużych obszarach, wsparcie logistyki bazowej, dostawy „ostatniej mili” dla jednostek frontowych i pomoc w ocenie skutków ostrzału^[92]. THeMIS może służyć jako platforma transportowa, zdalnie sterowana platforma uzbrojenia, jednostka wykrywania i neutralizacji IED itd. Zmniejsza obciążenie fizyczne i poznawcze żołnierzy, zwiększa dystans bezpieczeństwa i podnosi przeżywalność^[93].

Wariant THeMIS Combat UGV obejmuje zintegrowany, stabilizowany system uzbrojenia zdalnie sterowanego, zapewniający bezpośrednie wsparcie ogniowe dla sił manewrowych. System może być wyposażony w lekkie lub ciężkie karabiny maszynowe, granatniki 40 mm, działka automatyczne 30 mm i przeciwpancerne pociski kierowane. Warianty ISR mają wieloczujnikowe zdolności rozpoznawcze, użyteczne dla piechoty, straży granicznej i służb porządkowych^[94].

Type-X(inne języki) – 12-tonowy, gąsienicowy i opancerzony robotyczny bojowy pojazd lądowy projektowany i produkowany przez Milrem Robotics(inne języki) w Estonii. Ma około 600 cm długości, 290 cm szerokości i 220 cm wysokości, a jego masa wynosi 12 000 kg. Maksymalny ładunek użyteczny to 4100 kg^[95]. Pojazd można wyposażyć w wieże z działkami automatycznymi do 50 mm albo inne systemy uzbrojenia, takie jak przeciwpancerne pociski kierowane, przeciwlotnicze pociski kierowane, radary czy moździerze^[96].

Talon jest wykorzystywany głównie do neutralizacji bomb i jest wodoodporny do głębokości 100 stóp, dzięki czemu może szukać materiałów wybuchowych także pod wodą. Talon został po raz pierwszy użyty w 2000 roku, a na całym świecie rozprowadzono ponad 3000 egzemplarzy. Do 2004 wykorzystano go w ponad 20 000 odrębnych misji, głównie w sytuacjach uznawanych za zbyt niebezpieczne dla ludzi^[55]. Obejmowały one m.in. wejścia do jaskiń z pułapkami, poszukiwanie IED i rozpoznanie stref walk. Talon może poruszać się w tempie biegnącego żołnierza, pracować przez siedem dni na jednym ładowaniu baterii i pokonywać schody. Był używany również podczas akcji ratunkowej w Ground Zero^[37].

SWORDS – robot Talon z dołączonym systemem uzbrojenia. Wkrótce po pojawieniu się modelu Warrior opracowano i wdrożono robota SWORDS. SWORDS może przenosić dowolny system uzbrojenia o masie mniejszej niż 300 funtów^[87]. W ciągu kilku sekund użytkownik może zamontować m.in. granatnik, wyrzutnię rakiet albo karabin maszynowy kalibru .50. Podczas jednego z testów SWORDS trafił w środek celu 70 razy na 70 strzałów^[83]. Robot był zdolny wytrzymać uszkodzenia, takie jak wielokrotne trafienia pociskami kalibru .50 albo upadek z helikoptera na beton. W 2004 istniały tylko cztery jednostki SWORDS. W 2007 armia amerykańska wysłała trzy do Iraku, lecz później wycofała wsparcie programu^[97][83].

System SUMET – niezależny od platformy i sprzętu, niskokosztowy pakiet optoelektronicznej percepcji, lokalizacji i autonomii, opracowany w celu przekształcania tradycyjnego pojazdu w UGV. Wykonuje on różne autonomiczne manewry w surowych warunkach terenowych bez zależności od operatora ani od GPS. System wdrożono na różnych platformach taktycznych i komercyjnych, a jego architektura jest otwarta, modułowa, skalowalna i rozszerzalna^[98][99].

ASSCM – cywilny bezzałogowy pojazd naziemny opracowany na Uniwersytecie Yüzüncü Yıl(inne języki) dzięki grantowi TÜBİTAK (kod projektu 110M396). Jest to niskokosztowa, niewielka maszyna budowlana zdolna do niwelowania miękkiego gruntu. Po zdefiniowaniu granicy wielokąta maszyna potrafi wykonywać autonomiczne wyrównywanie terenu. Swoją pozycję ustala przez CP-DGPS, a kierunek przez kolejne pomiary położenia^[100].

W kwietniu 2014 armia rosyjska zaprezentowała UGV Taifun-M jako zdalną platformę wartowniczą do ochrony stanowisk rakiet RS-24 Jars i RT-2PM2 Topol-M. Taifun-M jest wyposażony w system naprowadzania laserowego i działko, może prowadzić rozpoznanie i patrol, wykrywać oraz niszczyć cele stałe i ruchome oraz zapewniać wsparcie ogniowe personelowi ochrony. Pojazd jest sterowany zdalnie^[101].

Turecki uzbrojony bezzałogowy pojazd naziemny UKAP został opracowany przez firmy Katmerciler i ASELSAN. Pojazd jest wyposażony w zdalnie sterowany, stabilizowany system uzbrojenia SARP kalibru 12,7 mm^[102][103].

Ripsaw – eksperymentalny bezzałogowy bojowy pojazd naziemny zaprojektowany i zbudowany przez Howe & Howe Technologies do oceny przez armię Stanów Zjednoczonych^[104].

Rower elektryczny coModule może być zdalnie sterowany za pomocą smartfona; użytkownik może przyspieszać, skręcać i hamować, przechylając swoje urządzenie. W zamkniętym środowisku rower może poruszać się autonomicznie^[105].

• Goliath (mina)
• robot mobilny
• samochód autonomiczny
• Teletank
• wózek samojezdny AGV

•  W Wikimedia Commons znajduje się kategoria ilustracji związanych z tematem: Bezzałogowy pojazd naziemny
• Unmanned Ground Vehicles, Intelligent Vehicle Systems, Southwest Research Institute
• How Military Robots Work
• Unmanned and Downrange, Technology Today, Summer 2012