Krypta kapucynów w Rzymie 📖 Wikipedia

Krypta kapucynów w Rzymie

Państwo	Włochy
Miejscowość	Rzym
Typ cmentarza	klasztorny
Wyznanie	rzymskokatolickie
Stan cmentarza	nieczynny
Liczba pochówków	ok. 3,7 tys.
Data otwarcia	1631
Data ostatniego pochówku	1870
Położenie na mapie Rzymu Krypta kapucynów w Rzymie
Położenie na mapie Włoch Krypta kapucynów w Rzymie
Położenie na mapie Lacjum Krypta kapucynów w Rzymie
41°54′18,0″N 12°29′18,6″E/41,905000 12,488500
Multimedia w Wikimedia Commons

Krypta kapucynów w Rzymie (wł. La cripta dei Cappuccini) – zespół sześciu krypt znajdujący się pod kościołem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanego Poczęcia(inne języki) w Rzymie, we Włoszech. Stanowi miejsce pochówku ok. 3,7 tys. osób, głównie członków Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów^[1].

Krypta znana jest z ornamentów i dekoracji wykonanych z ludzkich kości oraz zmumifikowanych ciał. Udostępniona jest do zwiedzania^[1].

Krypta powstała wraz z kościołem zbudowanym w latach 1626–1631 na polecenie papieża Urbana VIII. W roku zakończenia budowy prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, kard. Antonio Barberini, nakazał umieścić w kryptach szczątki kapucynów z pobliskiego cmentarza, zmarłych od czasu założenia zakonu w 1528 roku. Pozyskane kości postanowiono wykorzystać do stworzenia barokowej ornamentyki krypt^[2][3].

Powstanie zdobień wiązało się z przypominaniem o nieuchronności śmierci oraz z ideą, że ciało jest jedynie pojemnikiem na duszę. W jednej z krypt widnieje sentencja^[2][3]:

Krypty wysypano ziemią, pochodzącą według tradycji z Ziemi Świętej, w której dokonywano pochówków. Po rozkładzie ciała, kości były ekshumowane i wykorzystywane do dekoracji. Pochówków zaprzestano w 1870 roku^[1][3].

Zespół składa się z otwartego korytarza o długości ok. 30 m flankowanego sześcioma kryptami^[1].

Centralne miejsce zajmują trzy szkielety oraz znajdujące się po ich bokach zmumifikowane zwłoki w habitach kapucyńskich. Kości ułożone są w motywy kwiatowe. Oprócz kości zakonników, prawdopodobnie znajdują się tu szczątki księżniczki Barberini. Szkielet trzyma w rękach wykonane z kości kosę i wagę, symbolizujące sąd ostateczny^[1].

• 
  Krypta Trzech Szkieletów
• 
  szkielet z kosą i wagą
• 
  żyrandol

W bocznych ścianach, pomiędzy stosami kości, znajdują się nisze ze zmumifikowanymi kapucynami, wśród których są m.in. br. Antonio da Canton oraz o. Raimondo da Olot – tłumacz biografii św. Franciszka z Asyżu na język arabski. Kryptę zdobi masywny żyrandol wykonany z kości^[1].

• 
  Krypta kości piszczelowych i udowych
• 
  krypta w 1913
• 
  krypta w 1894

Centralne miejsce zajmują zmumifikowane zwłoki trzech kapucynów pod baldachimem wykonanym z miednic i kręgów. Sklepienie zdobią poprzeczne pasy miednic, kręgów i kości długich. Z boków zmumifikowane zwłoki spoczywające w arcosoliach wykonanych z kości^[1].

• 
  Krypta miednic

Centralne miejsce zajmują zmumifikowane zwłoki trzech kapucynów pod baldachimem wykonanym z czaszek i kości długich. Sklepienie zdobią pasy kości strzałkowych, żeber i łopatek. Z boków zmumifikowane zwłoki spoczywające w arcosoliach wykonanych z kości. W ziemi na posadzce spoczywa siedmiu zakonników^[1].

• 
  Krypta czaszek

Jedyna krypta niezdobiona kośćmi, służąca do odprawiania mszy za zmarłych. W nastawie ołtarzowej obraz Jeana François Courtois(inne języki) przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem w otoczeniu dusz czyśćcowych. Pochowani tu są Maria Felice Peretti (serce) i Giuseppe Matteo Orsini^[1].

• 
  Kaplica mszalna

Centralne miejsce zajmuje obraz przedstawiający wskrzeszenie Łazarza. W arcosoliach spoczywa dwóch zakonników. Krypta zdobiona jest różnymi kościami, m.in. czaszkami, kośćmi udowymi i piszczelowymi, kręgami oraz żebrami, ułożonymi w formie m.in. rozet i łuków. W ziemi na posadzce spoczywa siedmiu zakonników. Na ścianach korytarza znajdują się serca z kości ukoronowane miednicami z czaszką^[1].

• 
  Krypta Zmartwychwstania
• 
  rozeta
• 
  serce
• 
  żyrandol

Markiz Donatien Alphonse François de Sade w liście z 1775 roku napisał: nigdy nie widziałem niczego bardziej uderzającego. Jest to pierwsza wzmianka o istnieniu krypty^[2].

Odniesienia do krypty pojawia się m.in. w powieściach Marmurowy faun Nathaniela Hawthorne'a z 1860 roku oraz Prostaczkowie za granicą(inne języki) Marka Twaina z 1869 roku^[2].